Mariska Ruissen

Wat als je ‘Innerlijke Criticus’ wél gelijk heeft?

Mariska Ruissen — Wed, 22 Jul 2020 08:00:11 +0000

Wat als dat stemmetje niet alleen maar onzin vertelt?

Je Innerlijke Criticus. De grootste vijand van vrijwel iedereen. Dat zeurende, knagende stemmetje dat je voortdurend vertelt dat het niet goed genoeg is wat je doet. Dat JIJ niet goed genoeg bent.

Mensen met een sterk ontwikkelde Innerlijke Criticus weten hoe ontwrichtend haar woorden kunnen zijn. Ze zorgen ervoor dat je altijd aan het werk bent en jezelf nooit rust kunt gunnen, of ze leggen je helemaal lam. Er zingen geniale ideeën rond in je hoofd, maar niets daarvan ziet het levenslicht. Bang voor de afkeuring van die überkritische ‘Innerlijke Criticus’.

Je kunt zo gebukt gaan onder de terreur van je ‘Innerlijke Criticus’ dat je je nimmer afvraagt of er misschien een kern van waarheid in haar woorden zit.

Remedies om je Innerlijke Criticus te sussen

Boeken vol zijn er geschreven over de Innerlijke Criticus. Ook ik bedacht een plan om haar, en andere innerlijke saboteurs de baas te worden. Meer hierover lees je in mijn boek ‘Aan het stuur’.

Naast technieken om haar modder gooien een halt toe te roepen, leg ik in dit boek uit, waarom de Innerlijke Criticus (en andere innerlijke saboteurs) überhaupt een plek in je leven heeft kunnen veroveren.

En dat is nooit vanuit kwade intenties. Jouw Innerlijke Criticus is ooit ontstaan vanuit de behoefte jou te beschermen tegen afwijzing of kritiek. Waarschijnlijk was je toen nog jonger, en had je die kritische blik nodig, om te zorgen dat je als de beste versie van jezelf voor de dag kon komen.

Toch is het een misvatting om te denken, dat jouw Innerlijke Criticus nu je volwassen bent, haar functie heeft verloren.

Heel vaak heeft ze namelijk wél gelijk.

Wat???

Luisteren naar je Innerlijke Criticus

Ook al ben je geneigd meteen af te stemmen op een andere frequentie als je haar hoort, toch kan het heel goed zijn om de woorden van jouw Innerlijke Criticus eens in volle omvang tot je door te laten dringen.

Begin je vaak aan projecten voor je bedrijf die je helemaal het einde vindt, maar jouw Innerlijke Criticus niet?

Hoeveel van die projecten worden werkelijk een succes?

Zet jij wel écht de grootste, beste, meest creatieve, originele, authentieke versie van jezelf in de etalage?

Of zijn jouw ideeën gebaseerd op iets wat je iemand anders hebt zien doen, die daar toevallig succesvol in is?

Hoe onderscheidend treedt jij naar buiten? Kleur je wel eens buiten de lijntjes?

Niet? Dan is de kans groot dat je Innerlijke Criticus helemaal zo gek niet is, maar je wil stimuleren tot iets groters, iets mooiers, iets dat uiteindelijk ook minder moeite kost bovendien!

Wanneer je merkt dat je keer op keer niet de resultaten haalt waar je van droomt, is dat een teken om je Innerlijke Criticus ontzettend serieus te nemen.

Zij ziet iets in je, dat je zelf nog niet kunt of durft te omarmen.
Zij wijst je, op je Onzekere Ik, of je Bescheiden Ik, die nooit durven te gaan staan voor wat er werkelijk in jou leeft.

De grotere versie van jezelf

Een grotere versie van jezelf? Hoe dan?

Ze is er, en ze wacht om erkend te worden door je. Sterker nog, zij kent het magische ingrediënt van elke succesvolle business.

Hét ingrediënt, dat elke sucesvolle vrouwelijke ondernemer koestert, maar waar niemand over praat.

Hoe je die grotere versie naar de voorgrond brengt? En daarmee dus ook de magie in je bedrijf ontketent?

Dat laat ik je zien in mijn gloednieuwe webinar ‘Het magische ingrediënt voor een succesvolle business’ op 29 juli om 20:00 uur.

Schrijf je snel in, om jouw plekje te claimen. Zodat je voortaan wéét wanneer je jouw Innerlijke Criticus wel of niet serieus hoeft te nemen.

En zeg nu zelf: elk bedrijf kan toch een vleugje magie gebruiken?

Het bericht Wat als je ‘Innerlijke Criticus’ wél gelijk heeft? verscheen eerst op Mariska Ruissen.

Hoe blijf je ‘Aan het stuur’ in je gezin?

Mariska Ruissen — Thu, 26 Mar 2020 09:39:46 +0000

Kinderen die niet naar school kunnen en 24/7 thuis zijn, terwijl jij zelf moet thuiswerken. De huidige situatie vraagt veel van ouders en kinderen op dit moment. Deze tien tips zorgen voor meer rust en verbinding in het gezin. Speels omgaan met de verschillende delen in jezelf kan uitkomst bieden in deze ingewikkelde en onrustige situatie. Lees snel verder.

Blijf kalm en geef het goede voorbeeld

Probeer niet te hoge verwachtingen te hebben van elkaar. Thuisblijven van school kan ervoor zorgen dat zowel jij als je kind zich zorgen maakt of er geen achterstanden ontstaan op school. Roep regelmatig je Perfectionist en Slavendrijver tot de orde, als je het idee hebt dat jij en je kind te lang en te intensief met huiswerk bezig zijn. Deze nieuwe situatie vraagt veel van ons allemaal.

Kinderen voelen jouw spanning nu haarfijn aan. Heb je het idee dat je op dit moment vooral veel ‘moet’? Vraag dan je ‘Levensgenieter’ om advies wat je kunt doen om de spanning te doorbreken.

Kinderen kijken in nieuwe situaties naar hun ouders en andere rolmodellen en stemmen hun reactie af op dat voorbeeldgedrag. Blijf daarom kalm en geef het goede voorbeeld. Of zoek samen met je kinderen in de ‘Aan het stuur’-kaartenset welke personages in deze situatie helpend kunnen zijn.

Niet bij elkaar wel mét elkaar

Contact met anderen is voor mensen heel belangrijk en voor kinderen essentieel. Door de huidige situatie lijkt het moeilijker om in contact te blijven met mensen buiten het gezin. Gelukkig mogen jongere kinderen nog wel fysiek contact hebben met elkaar. Een keertje buitenspelen moet kunnen, mits er niet teveel kinderen tegelijk in de speeltuin zijn.

Zet je ‘Creatieve ik’ in om andere vormen van contact met dierbaren en vrienden te onderhouden

Houd op andere wijze contact met klasgenoten, vrienden en familie. Brainstorm eens met elkaar hoe je dit contact kunt blijven houden, bijvoorbeeld met behulp van je ‘Creatieve ik’. Zeker voor pubers is contact met vrienden heel belangrijk. De kans dat er extra discussies komen met je puber omdat hij een ‘Boos Kind’ aan het stuur heeft, is groot. Wees vooral alert op zijn of haar ‘Schreeuwlelijk’ en ‘Manipulerende ik’, die toch manieren zal willen vinden om zijn zin door te drijven. Vraag jouw puber eens wat zijn ‘Ondernemende ik’ of ‘Innerlijk Kompas’ nu als advies heeft om andere manieren te vinden om verbinding te houden dan bij elkaar te zijn.

Praat als gezin met elkaar over de situatie en maak samen afspraken

Beantwoord met elkaar de vragen: Wat vraagt deze situatie van ons als gezin? Wat zou lastig kunnen worden en hoe lossen we dat dan op? Wat vinden we belangrijk om samen af te spreken? Doe dit zo veel mogelijk samen met je kinderen. Een leuke manier om met elkaar helderheid te krijgen hoe jullie de komende tijd zo gezellig mogelijk door kunnen komen is om de kaarten naast elkaar op tafel te leggen, en te bedenken welke vijf personages jullie als gezin het meest aanspreken. Zorg ervoor dat deze personages dagelijks aan bod komen en herinner elkaar eraan als een voor jullie belangrijk personage in de vergetelheid raakt.

Weet dat vervelende momenten en momenten met verveling nooit helemaal te vermijden zijn. Ze horen bij het gewone leven, coronavirus of niet.

Zorg voor dagritme én afwisseling

Kinderen die het naar hun zin hebben zijn gezelliger en luisteren beter. Ritme in de dag biedt rust. Voor iedereen is het goed te weten wat je kunt verwachten. Je bent misschien geneigd op dit moment wat toegeeflijker te zijn dan anders. Check regelmatig in bij je ‘Liefdevolle Ouder’ of zij zich nog kan vinden in de structuur die je wel (of juist niet) biedt.

Er zijn via sociale media veel initiatieven die ouders helpen bij het indelen van de dag. Zorg voor een indeling van (school)werk, beweeg-, rust-, leer en beeldschermmomenten. Plan de dag niet helemaal vol. Kinderen zijn creatief en gewend om zichzelf na schooltijd en in het weekeind te vermaken. Houd voldoende tijd vrij voor zelfstandig spelen of een spontaan plan. En de anti-verveelactiviteiten die jullie hebben afgesproken heb je achter de hand voor als het nodig is. Kijk ook of je met elkaar taken kan doen in het huishouden, zoals samen koken, schoonmaken, de was opvouwen. Het helpt ook als daar vaak vaste momenten voor zijn.

Maak onderscheid tussen werktijd, schooltijd en vrije tijd

Zorg zoveel als mogelijk voor een duidelijke scheiding tussen werktijd, schooltijd en leuke tijd met de kinderen. Als je alles tegelijkertijd probeert te doen, doe je eigenlijk iedereen te kort. Een heldere scheiding tussen werktijd en vrije tijd kan zorgen voor rust. Kinderen weten wanneer ze je wel of niet kunnen storen én er zijn momenten waarop je niet alle ballen in de lucht hoeft te houden. Blijf alert dat je ‘Pleaser’ en ‘Bemiddelaar’ niet alles tegelijk willen doen. Vraag hen anders eens, waar ze zich nu werkelijk zorgen over maken, als jij je niet overal verantwoordelijk voor voelt. Wat is het ergste dat dan kan gebeuren? Grote kans dat je jouw saboteurs snel gerust kunt stellen.

Maak, als dit in jouw situatie kan, afspraken over werktijden en een afwisselende taakverdeling voor werken en zorgtaken met je partner, een steun- of buurgezin en je werkgever. Als kinderen wat ouder zijn, dan kun je jouw werktijd misschien combineren met hun schooltijd. Zorg wel dat je beschikbaar bent voor schoolse vragen en dat er geen belangrijke telefoongesprekken tussendoor komen. Krijg je zo’n gesprek wel, zeg dan tegen de beller ‘Ik help m’n kind even met schoolwerk, ik bel zo terug!’ of tegen je kind ‘Dit telefoontje is belangrijk voor mijn werk, ik kom zo bij je terug, oké?’.

Realistische verwachtingen hebben

Heb realistische verwachtingen van jezelf, je kinderen, je partner en de situatie. De situatie is nieuw voor iedereen. Praat met elkaar, maak een plan, maar wees ook flexibel dus durf af te wijken van je plan af als dat nodig is. Heb je het idee dat er zoveel taken op je wachten dat je vooral vanuit mannelijke energie ballen hoog aan het houden bent? Vraag dan eens aan je ‘Vrouwelijke ik’ waar zij wat meer zachtheid, mildheid en compassie kan brengen. Speel en dans wat meer, en verwonder je hoe je ‘Blije Speelse Kind’ kan helpen om de touwtjes soms te laten vieren. Mocht je kind bijvoorbeeld sneller klaar zijn met schoolwerk dan verwacht, val dan terug op je eerder gemaakte lijstje met leuke activiteiten. Kortom heb realistische verwachtingen, wees flexibel en deel je zorgen. Maar vooral: wees mild voor jezelf en anderen.

Zorg goed voor jezelf en elkaar

Als ouder is het altijd heel belangrijk om goed voor jezelf te zorgen. Je ‘Zorgende Ik’ kan je soms het gevoel geven dat je vooral hier bent om anderen te dienen, waarbij je jouzelf wellicht vergeet. Draaft je ‘Zorgende Ik’ door, en schiet je er zelf bij in? Sta hier bij stil. Wat betekent goed voor jezelf zorgen voor jou? Check eens in bij je ‘Innerlijke Aphrodite’ of ‘Vrouwelijke Ik’ hoe zij zelfzorg voor zich ziet. En hoe zorg jij dat je daar zo goed mogelijk aan toe komt? Spreek er ook met elkaar over. Iedereen heeft momenten en dingen voor zichzelf nodig. Geef elkaar aan wat je hierin fijn vindt.

Zoek én bied steun

Probeer niet alles alleen op te lossen. Een situatie als deze is beter te behappen door dit samen te doen. Vraag anderen hoe zij met bepaalde knelpunten omgaan en leer van elkaar. Je ‘Afhankelijke Ik’ tonen is in deze tijden geen teken van zwakte, eerder van een toenadering tot elkaar. Humor helpt. Plan indien nodig ‘stoom afblaas telefoontjes’ met vrienden of kennissen, maar wees je bewust dat er kinderen kunnen meeluisteren. Of laat dat ‘Boze en opstandige’ kind juist samen met je kind los, door alle frustraties eruit te springen op de trampoline in de tuin.

Steun vragen is niet altijd makkelijk en lang niet voor iedereen is een ondersteunend netwerk vanzelfsprekend. Stuur een appje, bel aan of doe een kaartje in de bus bij gezinnen in jouw omgeving. Laat weten dat ze er niet alleen voor staan en dat opvoedknelpunten horen bij deze uitzonderlijke situatie. Kijk naar elkaar om en steun elkaar als dat nodig is.

Laat de kinderen meedenken en helpen

Kinderen vinden het leuk om te helpen en mee te denken met hun ouders en komen hierbij vaak met onverwachte oplossingen. Het is ook goed voor hun ontwikkeling en het helpt hen om beter met moeilijke dingen om te gaan. Weet daarbij dat kinderen meer geneigd zijn om mee te werken aan activiteiten die ze mee hebben verzonnen. Denk hierbij aan het gezamenlijk opstellen van dagritme/structuur, de activiteiten en de gezinsregels. Laat kinderen ook, eventueel met jouw hulp, hun eigen dagindeling maken. Kijk aan het einde van de dag welke deelpersonages hierbij allemaal geholpen hebben. Wedden dat jouw kinderen versteld staan van hun ‘Creatieve ik’, ‘Zorgende ik’, maar wellicht ook juist hun ‘Onafhankelijke ik’. Dit is hét moment om kinderen te laten ervaren dat ze prima taken op zich kunnen nemen waar ze zichzelf eerder niet in staat toe achtten. Zo versterk je hun zelfvertrouwen, en kunnen ze misschien zelfs taken uit handen nemen.

Benoem wat er goed gaat en vier dit

Vertel elkaar aan het eind van de dag wat je leuk vond aan de dag en wat er goed ging. We doen dit allemaal voor het eerst, met alle uitdagingen die daarbij horen. Oog hebben voor wat er goed gaat geeft een goed gevoel. Ligt de nadruk toch nog teveel op wat er beter zou kunnen? Bedenk met elkaar wat je kunt doen om jullie ‘Blije Speelse Kind’ en ‘Levensgenieter’ te voeden. Misschien is dat wel, dat jullie dagelijks met zijn allen een gek dansje doen. Plezier gegarandeerd! Welk dagelijks ritueel kunnen jullie ontwikkelen om met behulp van je ‘Blije Speelse Kind’ meer lichtheid en speelsheid te brengen in de dag?

Vier de succesvolle momenten als onderdeel van jullie thuis-school-werk-schema. Zorg voor een bijzonder ontbijt, maak een dansje met elkaar, verras elkaar met een lief briefje onder het hoofdkussen of lees een extra boekje of hoofdstuk voor.

Tot slot: Vertrouw op de veerkracht van je kinderen

Kinderen zijn over het algemeen heel veerkrachtig. Hun ‘Blije Speelse Kind’ staat van nature nog veel meer op de voorgrond dan dat dit bij volwassenen het geval is. Om die stevige basis in zichzelf te voelen, hebben zij de liefdevolle steun van een volwassene nodig. Een volwassene die hun vragen serieus neemt en beantwoordt, die zorgen wegneemt en het goede voorbeeld geeft. Kinderen die op deze manier gesteund worden kunnen over het algemeen goed genoeg omgaan met veranderingen. Investeer juist in deze periode in de band met je kind met knuffels, liefde en aandacht. Nu je kind wellicht noodgedwongen de knuffels van opa en oma’s moet missen, kan een dagelijks knuffelmoment voor jullie allebei het ideale moment zijn om je ‘Levensgenieter’ te voeden.

En raak jij of je kind soms toch overspoeld door angst door alle onheilspellende berichten in de media? Stop het niet weg, waardoor het de kans krijgt om te sluimeren. Geef het (samen) even bewust aandacht. En ga daarna op zoek naar een chauffeur voor je bus waar je wél blij van wordt!

Heb jij de ‘Aan het stuur’-coachkaarten nog niet in huis en heeft dit artikel je geïnspireerd om ze aan te schaffen? Je bestelt ze eenvoudig hier. De webshop blijft gewoon open, ook in deze tijden.

Met de ‘Aan het stuur’-coachkaarten breng je snel en eenvoudig in beeld welke personages ‘aan het stuur’ van je leven zitten, en het geeft je de mogelijkheid om opnieuw te kiezen. Wil je meer grip krijgen op alle stemmetjes in je hoofd? Bestel dan ook het boek, waarmee je in 10 stappen gegarandeerd weer aan het stuur van je leven komt.

Wil je nog meer weten hoe je ‘Aan het stuur’ blijft in deze onzekere tijden? Luister dan zeker ook naar de ‘Aan het stuur’-podcast.

Het bericht Hoe blijf je ‘Aan het stuur’ in je gezin? verscheen eerst op Mariska Ruissen.

Glazen plafond? Zo doorbreek je het.

Mariska Ruissen — Wed, 12 Feb 2020 10:15:53 +0000

Als je me al wat langer volgt, weet je dat ik verzot ben op verhalen, metaforen en sprookjes. Vandaag wil Sneeuwwitje met je delen, omdat ik (bijna) zeker weet dat je jezelf erin kunt herkennen.

Sneeuwwitje en haar schijnveiligheid

Op de vlucht voor haar boze stiefmoeder belandde Sneeuwwitje bij een hutje in het bos, waar de zeven dwergen woonden. Ze zorgde en kookte voor ze en hield het huisje schoon. Hun dank en vriendschap was voldoende voor Sneeuwwitje. Ze genoot van het samenzijn met de dwergen en haar dierenvriendjes in het bos. Waarschijnlijk zou ze nooit liefde vinden op die afgelegen plek, maar daar was ze helemaal niet mee bezig. Ze waande zich veilig, en dat was belangrijk voor haar.

Gevangen in een glazen kistje

Op een kwade dag stond haar boze stiefmoeder vermomd als oud vrouwtje voor de deur. Ze bood Sneeuwwitje een vergiftigde appel aan. Sneeuwwitje at de appel en viel in een eeuwig durende slaap. De dwergen treurden om hun geliefde Sneeuwwitje en baarden haar op in een glazen kist. Zo konden ze iedere dag naar haar kijken. Na een lange tijd reed er een prins op een wit paard door het bos. Hij zag Sneeuwwitje liggen en verblind door haar schoonheid kuste hij haar. Als door een wonder ontwaakte Sneeuwwitje uit haar slaap. Sneeuwwitje en haar prins leefden nog lang en gelukkig.

Mijn ‘Pleaser’ zorgde voor een glazen plafond

Lange tijd was ik Sneeuwwitje. Net als bij Sneeuwwitje zaten mijn ‘Zorgende ik’ en ‘Pleaser’ jarenlang aan het stuur in mijn vorige relatie, die al jaren niet meer was dan een broer-zus-verhouding. Ik was ervan overtuigd dat mijn ‘Zorgende ik’ en ‘Pleaser’ me hielpen die relatie harmonieus te houden. Dat mijn toewijding voldoende was om zijn liefde te verdienen. Net als Sneeuwwitje settelde ik voor een leven dat ‘goed genoeg’ was, maar waarin ik volledig voorbij ging aan mijn eigen behoeften. Mijn ‘Romantische ik’ droomde nog wel eens over een ideale relatie, maar mijn ‘Sensuele ik’ en ‘Blije speelse kind’ verdwenen steeds meer naar de achtergrond. Totdat de status quo waarin mijn partner en ik jarenlang leefden mijn nieuwe normaal werd. Ik was bijna vergeten dat ik ooit uit veel meer verschillende delen bestond.

Ik had mezelf klaarwakker opgesloten in die glazen kist en had geen idee hoe ik door het glazen plafond heen kon breken. Ik had bepaalde delen in mezelf zo lang genegeerd, dat ik ervan overtuigd was dat ik prima zonder die delen functioneerde. Omdat ze onderbelicht bleven, wist ik immers niet wat ik miste. Maar dat was niet helemaal waar; ik verlangde nog vaak terug naar de eerste jaren van onze relatie, waarin de passie en het plezier nog vrijelijk stroomden. Ik liet de onderbelichte delen in mezelf dus wel toe, maar zeer begrensd. Ruimte voor spontaniteit, plezier en verwondering ontbrak. Wanneer ik daar behoefte aan had, zocht ik dat altijd buiten mezelf. Vriendinnen entertainden me en klanten verwonderden me met de stappen die ze zetten. Ik maakte mezelf wijs dat dat voldoende voor me was. Toch voelde ik me opgesloten in die glazen kist.

De mooiste dingen gingen aan me voorbij

Ik stond langs de zijlijn en deed niet volledig mee. Ik voelde me afgesneden van mezelf en op momenten ook van de rest van de wereld. Omdat mijn leven voor 90 procent wel in goede banen liep – lieve familie en vrienden, een succesvol bedrijf, een overvloed aan liefde van mijn poezen- duurde het lang voordat ik besefte dat ik echt verandering wilde.

De glazen kist bood me schijnveiligheid. Zolang ik daarin opgesloten zat, hoefde ik niet na te denken hoe een leven zonder al het vertrouwde eruit zou zien. Uiteindelijk liet mijn ‘Avontuurlijke ik’ me zien dat het me al eerder was gelukt los te breken uit een leven dat me niet meer paste. Ik had mijn professionele leven succesvol een wending gegeven. Waarom zou me dat op privégebied niet lukken?

Besluiten dat je het anders wilt, is voldoende

Tot op zekere hoogte zijn we allemaal Sneeuwwitjes. Misschien ben je nog zo diep in slaap, dat je niet merkt waarin je jezelf begrenst of beknot. Of je bent al half ontwaakt en je ervaart de kist waarin je jezelf gevangen houdt als een glazen plafond. Vraag jij je wel eens af wat het je oplevert als je losbreekt? Daar is lang niet altijd een prins op een wit paard voor nodig.

Alles begint met een helder besluit. Jij kunt vandaag nog besluiten, om af te rekenen met stemmetjes die jou gevangen houden in die glazen kist.

Gebruik je life-hammer of vraag hulp

Doe je dit liever niet alleen? Ik help je graag! Op dit moment heb ik nog enkele plekken voor 1 op 1-coaching, als jij lang genoeg op jouw prins op het witte paard hebt gewacht. Je kunt wel wachten tot die prins komt en jouw uit je glazen kist bevrijdt, maar wat als je de life-hammer zelf in handen blijkt te hebben? Reply eenvoudig op deze mail en ik neem contact met je op om de mogelijkheden te bespreken.

Speciaal voor ondernemers, die voelen dat het glazen plafond hen belemmert om door te groeien naar de volgende fase in hun bedrijf, heb ik een uniek aanbod. Donderdag 27 februari organiseer ik een dag, waarin je in een kleine groep samen met mij aan de slag gaat om jouw verhaal te herschrijven, en van daaruit jouw unieke boodschap in de wereld te brengen. Want als je eerlijk bent, post je wel veel, maar laat je jouw stem nauwelijks horen. Stuur me een pb voor meer informatie hoe deze dag jou kan helpen!

P.S. Laat me weten wat je over jezelf hebt ontdekt na het lezen van dit bericht. Ik lees graag je verhaal!

Het bericht Glazen plafond? Zo doorbreek je het. verscheen eerst op Mariska Ruissen.

De ‘Schreeuwlelijk’ en wat je daartegen kunt doen

Mariska Ruissen — Thu, 02 Jan 2020 09:53:05 +0000

Een aantal jaar geleden kwam er een vader in de praktijk. “Ik faal als vader, en ga mijn eigen vader achterna. Ik ben niet leuk en lief, en schreeuw alleen maar. Hoe kunnen mijn kinderen een fijne band met me opbouwen als ik zo’n schreeuwlelijk ben?”, vroeg hij me.

Falen als ouder. Een gevoel dat veel ouders zullen herkennen. Bijna iedereen bekruipt wel eens het gevoel ‘het niet goed te doen’. Bij deze vader ging het nog een stapje verder. Zijn angst om in de voetsporen van zijn vader te treden, die altijd verbaal agressief en dominant was geweest, ging ver. Zo ver, dat hij nauwelijks kon geloven dat gedrag altijd een keuze is, en dat je je niet hoeft te laten leiden door één van jouw deelpersonages aan het stuur.

De functie van de ‘Schreeuwlelijk’

Ervan uitgaande dat ieder deelpersonage is ontstaan vanuit een positieve intentie, zijn we eerst samen gaan kijken naar de functie van zijn ‘Schreeuwlelijk’. Wanneer laat de ‘Schreeuwlelijk’ het meest van zich horen? Als je ontspannen bent en lekker in je vel zit? Nee, altijd in tijden van drukte en stress.

Als zijn drie kinderen protesteerden bij het tandenpoetsen en de bedrituelen, dan lag de ‘Schreeuwlelijk’ van vader sneller op de loer. Eén huilend en mopperend kind naar bed brengen dat is nog tot daar aan toe, maar als er drie kinderen aan het dreinen zijn… Logisch dat je dan een korter lontje krijgt.

Ik heb zelf ook een ‘Schreeuwlelijk’. Vooral tijdens het autorijden laat hij regelmatig van zich horen. Ben ik moe en hongerig na een lange dag vol klanten, dan moet iedereen die voor mij rijdt, vooral doorrijden en normaal doen. Lukt dat niet, of vind ik dat dat onvoldoende lukt, dan scheldt mijn ‘Schreeuwlelijk’ graag half autorijdend Nederland de huid vol. Zeker als ik alleen in de auto zit (wat meestal het geval is), dan kan mijn ‘Schreeuwlelijk’ ongegeneerd schelden en foeteren. Trots ben ik er niet op. Toch is mijn ‘Schreeuwlelijk’ redelijk onschuldig, want anderen hebben er geen last van. Alleen toen ik laatst door de buurman werd aangesproken wat er aan de hand was, omdat hij me luid schreeuwend langs had zien rijden, had ik het liefst door de grond willen zakken…

De invloed van cultuur op onze oordelen

Onschuldig of niet, een schreeuwlelijk heeft altijd een duidelijk doel en functie. We veroordelen onszelf erom, omdat het lijkt op het ontladen van stress en frustratie. En daar kun je best manieren voor verzinnen die minder agressief zijn. Volg een yogales, mediteer, ga even douchen. Maar ongegeneerd schreeuwen en tieren, dat is ‘not done’. Zo zit onze cultuur niet in elkaar. En wij mensen zijn kuddedieren, willen liever niet teveel afwijken van wat gangbaar of ‘normaal’ is. Als we afwijken van de gangbare norm bestaat de kans dat we voor ‘aso’ of ’tokkie’ worden versleten, en dat wil niemand.

Heb jij ook een ‘Schreeuwlelijk’ die graag zou willen temmen? Stel jezelf de vraag: wat is mijn gevoel? En vervolgens: wat is mijn behoefte? Laat je verrassen door de uitkomst!

Het bericht De ‘Schreeuwlelijk’ en wat je daartegen kunt doen verscheen eerst op Mariska Ruissen.

Hoe de ‘Zorgende ik’ kan zorgen voor een gebrek aan waardering

Mariska Ruissen — Thu, 02 Jan 2020 09:35:59 +0000

Mensen die zorgen voor anderen, hebben vaak een goed imago. Wie goed doet, goed ontmoet is niet voor niets een populair gezegde. Hoe komt het dan, dat veel mensen die een ‘Zorgende’ aan het stuur hebben, het idee hebben dat zij tekort gedaan worden?

Ze zijn een expert in geven. Niets is hen teveel. Toch lijkt het, alsof er van al die zorg maar weinig terecht komt bij de ‘Zorgende’ zelf. De ‘Zorgende’ kan zelfs wel eens het idee hebben, dat de taak die hij vervult, een ondankbare is. Je geeft, je geeft, en je blijft geven, maar waardering blijft uit. Denk alleen maar eens aan al die keren, dat je gefrustreerd tegen je partner en/of kinderen hebt geroepen, dat het lijkt alsof jij de enige bent die het interesseert dat het huis opgeruimd en schoon is. Jouw zorgende kant, een ontzettend mooie kwaliteit, kan er dan voor zorgen dat je teleurgesteld en verbitterd raakt.

De zorgende als bodyguard

Elk deelpersonage wat in jou vertegenwoordigd is, is ontstaan vanuit een postieve intentie. Als je zorgende kwaliteiten in je hebt, zal je die willen koesteren, omdat je deze op veel gebieden in kunt zetten.

Maar soms gebeurt er iets in onze jeugd, waardoor we het idee kunnen krijgen, dat als we zorgen voor anderen, we daar iets voor terug kunnen krijgen. Dit is vaak het geval, bij kinderen die bedoeld, of onbedoeld van hun ouders het signaal hebben gekregen, dat liefde voorwaardelijk is. Als ze zich van hun beste kant laten zien, wordt er van hen gehouden.

Ontstaan vanuit een onschuldige aanleiding

Het hoeft dan lang niet altijd te gaan over ouders die hun kinderen verwaarlozen. Als je altijd te horen krijgt dat je ontzettend lief bent, omdat je je ouders zo goed kunt helpen, ga je daar als kind als vanzelf in geloven.

Jouw deelpersonages willen je beschermen tegen afwijzing en kritiek. Iedereen wil immers dat er van hen wordt gehouden. Als klein kind ben je voor je kansen op overleving zelfs afhankelijk van de mensen die van je houden. Uit kleine, goedbedoelde stimulerende opmerkingen richting een kind kan dus zomaar de ‘Zorgende’ als bodyguard worden geboren.

Deelpersonages die de overhand krijgen in jouw leven zijn vaak ontstaan vanuit een bodyguardfunctie. Neem je hen op latere leeftijd mee, als je al lang volwassen bent, en ze niet meer over je hoeven te waken, dan raken ze vaak uit balans. De ‘Zorgende’ kan dan alleen nog maar zorgen, en vindt het lastig om toe te staan, dat er ook wel eens voor jou wordt gezorgd.

Verlangen naar erkenning

Maar je verlangt er wel naar. Als je zorgt voor anderen, is dat ineens niet onbaatzuchtig meer. Je verlangt ernaar gewaardeerd te worden om je inzet. En als die waardering uitblijft, ga je je verbeten wijden aan je taak als ‘Zorgende’. Eens zal je toch wel gezien worden?

Hoe komt het dat het vaak voelt, alsof je geen erkenning en waardering krijgt voor je inzet?

Lief zijn voor jezelf: disbalans tussen geven en ontvangen

Als jouw ‘Zorgende ik’ uit balans is, en het stuur van jouw leven heeft overgenomen, dan sta je in de GEEF-stand. Mensen die teveel geven, vinden het vaak ontzettend lastig om te ontvangen. Ze willen wel ontvangen, maar hebben een blinde vlek ontwikkeld voor complimenten of uitingen van liefde en waardering.

Als je niet kunt ontvangen, schep je automatisch afstand tussen jou en de ander. Als een ander afstand ervaart, wordt het lastiger om een oprechte verbinding aan te gaan. Een goedkeuring of waardering toon je nu eenmaal makkelijker, als je echte verbinding ervaart. Vaak gebeurt dit onbewust.

Ontvangen is voor mij ook best lastig

Een voorbeeld. Een tijd geleden had ik last van een heftige menstruatie, waardoor mijn buik erg opgeblazen was. Een collega complimenteerde me met de rok die ik op dat moment aan had. Stond me goed, vond ze. In plaats van het compliment te ontvangen, diende ik haar meteen van repliek. “Jammer alleen dat ik eruit zie alsof ik 7 maanden zwanger ben!”, beet ik haar toe (Behalve dat ik moeite had met ontvangen, was mijn ‘Innerlijke Criticus’ ontzettend in haar element).

Stiekem hoopte ik, dat de collega mijn woorden af zou zwakken en me zou sussen, maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan wendde ze zich van me af, en zei dat ze dan wel koffie ging zetten “omdat ze hier geen zin in had”. Op dat moment voelde het even, alsof ze me afwees. Al snel realiseerde ik me, dat ik haar juist had afgewezen, door haar vriendelijke woorden niet te ontvangen. De verwijdering die tussen ons was ontstaan, had ik zelf gecreëerd!

De worsteling van een klant

Een ander voorbeeld. Een klant van me, die ontvangen lastig vindt, klaagde tegen me, dat haar partner nooit eens spontaan waardering voor haar toont. Ze had besloten uitgebreid zijn lievelingseten voor hem te koken, ondanks dat het die dag erg warm was. Voor zichzelf zou ze volstaan hebben met een simpele salade, maar voor hem had ze alles uit de kast gehaald.

Het eerste wat haar partner zei toen hij thuiskwam, was dat hij de candybar, waar hij de hele weg naar huis al zin in had, maar in de kast zou laten liggen, nu hij zag wat er op het vuur stond. Ze was zo gebrand op een dikke knuffel of omhelzing, dat ze zijn woorden totaal verkeerd interpreteerde. “Sta ik me uit te sloven voor die sukkel, heeft hij meer zin in een candybar!”, brieste ze tegen me.

Het was geen gezellig diner geworden die avond. Van tevoren had ze een beeld in haar hoofd van een zwoele zomeravond vol passie, maar dat beeld was ver te zoeken geweest.

Wat kun je doen?

Heb jij het idee dat jouw ‘Zorgende ik’ het stuur heeft overgenomen, en dat de balans tussen geven en ontvangen zoek is? Sta eens wat bewuster stil bij wat je van anderen kunt ontvangen. Neem een paar seconden ademruimte als iemand iets tegen je zegt, zodat je de woorden helemaal tot je kunt laten komen.

Onderdruk je impuls om de ander meteen van repliek te dienen, maar zeg alleen ‘bedankt’. Verwonder je over het feit dat wanneer je jezelf oefent in het bovenstaande, je jezelf steeds vaker ‘bedankt’ zal horen zeggen.

Gaat dit je te snel en neem je liever kleine stapjes? Begin dan met jezelf toe te staan, dat je mag ontvangen. Creëer elke dag bewust een moment voor jezelf, waarin je jezelf toestaat te doen waar jij behoefte aan hebt. Een moment, al is het maar 10 minuten waarin je niet bezig bent met anderen, maar alleen met jezelf. Betuig vervolgens dankbaarheid naar jezelf, en geef jezelf de waardering en erkenning die je verdient!

Het bericht Hoe de ‘Zorgende ik’ kan zorgen voor een gebrek aan waardering verscheen eerst op Mariska Ruissen.

De ‘Dader’ en wat je kunt doen tegen schuldgevoel

Mariska Ruissen — Thu, 02 Jan 2020 08:47:09 +0000

Schuldgevoel. Een gevoel dat we allemaal wel kennen. Vrouwen lopen er vaak in voorop.

Je voelt je schuldig omdat je je kinderen te weinig ziet, omdat je teveel werkt. Als je ’s avonds weer naar de kast loopt voor een extra stukje chocola bij de thee. Omdat andere moeders veel meer doen bij activiteiten op school. Omdat je liever een avond blijft bankhangen, dan te gaan sporten. Omdat jouw huis nooit helemaal opgeruimd lijkt te zijn. Als je geniet van een avondje weg met vriendinnen, terwijl je man en kinderen gewoon thuis zijn. Omdat je tegen je kinderen hebt geschreeuwd, zonder een duidelijke aanleiding. Omdat je liever één op één afspreekt dan dat je naar een feestje gaat. Omdat je niet meer in je lievelingsbroek past. Je voelt je zelfs schuldig, omdat je je afval deze week minder zorgvuldig gescheiden hebt.

De dader aan het stuur

Hoe vaak denk jij over jezelf: “Zie je wel, nu heb ik het weer gedaan?” Als je deze gevoelens herkent, is er een grote kans, dat de ‘Dader’ in jou erg actief is. Ooit is de dader in jou ontstaan vanuit een positieve intentie. De ‘Dader’ in jou wilde ervoor zorgen dat je voldoende oog zou blijven houden voor de dierbaren om je heen. De ‘Dader’ in jou wil voorkomen dat anderen je als egoïstisch zien.

Maar intussen is de ‘Dader’ zich overal mee gaan bemoeien, en is er bijna geen dag meer in je leven, waarin je niet gebukt gaat onder schuldgevoel.

Waarom vrouwen meer last hebben van schuldgevoel dan mannen

Onderzoek heeft uitgewezen, dat vrouwen zich veel vaker schuldig voelen dan mannen. En dat is niet zo vreemd. Evolutionair gezien, hadden mannen weinig reden om zich schuldig te voelen. Van hen werd verwacht, dat zij erop uit trokken om op jacht te gaan. Vrouwen bleven thuis om voor het eten, het huishouden en de kinderen te zorgen. Als de man thuiskwam na een tocht vol ontberingen, was het van oudsher de vrouw die moest regelen dat thuis alles gesmeerd verliep. Kwam de man thuis zonder prooi, of had de jacht weinig opgeleverd, dan had hij vast zijn uiterste best gedaan en gevaren getrotseerd.

Vrouwen hadden het veel ‘makkelijker’. Vrouwen weten niet anders, dan dat er een bepaalde verantwoordelijkheid op hun schouders rust, waarop ze kunnen worden aangesproken, op het moment dat ze niet aan de verwachtingen voldoen.

Hoe doorbreek je je schuldige gedachten?

Betekent dit dan dat we maar moeten leren leven met schuldgevoel? Dat we daarmee de dader een grote plek in ons leven gunnen? Het is immers een patroon wat van oudsher is ontstaan. Dat doorbreek je niet zomaar, toch?

Dat is gelukkig een misvatting. Wij kiezen er zelf voor, om te geloven wat de stemmetjes tegen ons vertellen, ook al berust het niet op waarheid. Iedereen heeft immers een eigen waarheid, dat hoeft niet DE waarheid te zijn.

Steeds meer mensen kiezen ervoor niet meer dagelijks het journaal te volgen. Enerzijds omdat ze moeite hebben om de stroom van negatieve berichten te verwerken. Anderzijds ook, omdat nieuws altijd gekleurd is. Het nieuws wat in Westerse landen tot ons komt, is heel anders, dan wat mensen in het Midden-Oosten te zien en horen krijgen. Steeds vaker circuleren er complottheorieën op internet, als er ergens een terroristische aanslag is gepleegd. Je kunt je afvragen of deze waar zijn of niet. Feit is wel, dat steeds meer mensen hetgeen ze op tv of in de krant krijgen voorgeschoteld, in twijfel durven trekken. We willen dat nieuwsberichten steeds meer met feiten worden onderbouwd, anders vergeten we die berichten snel weer.

Zijn jouw gedachten wel écht waar?

Waarom zou je dat dan ook niet kunnen met alle conversaties die in je hoofd plaatsvinden? De conversaties waardoor je je klein voelt, schuldig, en tekortschietend op meerdere fronten? Welke bewijzen vind jij in je huidige leven, dat je lui bent en weinig ruggengraat hebt, als je een avondje thuis blijft bankhangen, in plaats van te gaan sporten?

Die bewijzen zal je moeilijk kunnen vinden, als je incidenteel thuis blijft, omdat dat hetgeen is waar jouw lichaam behoefte aan heeft. Pas als de premie voor jouw sportschoolabonnement maandelijks wordt afgeschreven zonder dat je überhaupt de school van binnen hebt gezien, kun je je afvragen of jouw schuldgevoel een bepaalde basis heeft.

Hetzelfde geldt, als je je vaak schuldig voelt als het gaat om de balans tussen werk en privé. Voel jij je schuldig omdat je het gevoel hebt dat je je kinderen tekort doet, als jij geniet van je werk? Ga dan eens bewust op zoek naar bewijzen, waaruit blijkt, dat jouw kinderen opgroeien tot stabiele en evenwichtige personen, zelfs als je er niet altijd voor hen kunt zijn.

Veel kinderen geven aan, liever een ouder te hebben die er ECHT is op belangrijke momenten en die lekker in zijn vel zit, dan dat ze een ouder hebben, die hele dagen aanwezig is, maar met versnipperde aandacht. Als jij je kinderen doordeweeks maar een paar uur per dag kunt zien, zal je sneller geneigd zijn qualitytime te reserveren, en je mobiele telefoon aan de kant te leggen.

Mag je genieten of cijfer jij jezelf weg?

Als jij geniet van het werk wat je doet en de bijdrage die je daarmee kunt leveren aan de samenleving, dan word jij geen gelukkige mama als je die baan opzij schuift omwille van je kinderen. Gelukkige kinderen hebben gelukkige ouders, en daarom is het zo belangrijk dat je ook goed voor jezelf wilt zorgen. Ga eens op zoek naar bewijzen voor jouw situatie, die aantonen dat je schuldgevoel misplaatst is!

Welke bewijzen kun jij allemaal vinden?

Het bericht De ‘Dader’ en wat je kunt doen tegen schuldgevoel verscheen eerst op Mariska Ruissen.

Hoe de ‘Afhankelijke ik’ ervoor kan zorgen dat jij je eigenwaarde verliest

Mariska Ruissen — Thu, 02 Jan 2020 08:14:14 +0000

Lukt het je om te houden van jezelf, of maak je je daarbij vooral afhankelijk van anderen? Je herkent vast momenten in je leven waarin je je afhankelijk voelt van anderen.

Op je werk, wanneer je samen invulling moet geven aan een project; van andere ouders, als jullie hebben afgesproken op toerbeurt naar de hobby-en sportclubjes van je kinderen te rijden; van je ouders, of ze op willen passen op de kinderen. Misschien voel je je zelfs afhankelijk van je partner. Wat als het inkomen van je partner plotseling wegvalt? Redden jullie het financieel nog wel?

In zekere zin zijn we allemaal wel eens afhankelijk van anderen. En daar is niets mis mee. Sterker nog, het helpt je, om je ook verbonden te voelen met anderen om je heen. Anders wordt het, wanneer de ‘Afhankelijke ik’ een te grote rol in je leven speelt en je jezelf daarmee kleiner maakt dan anderen. Als je andere mensen groter en belangrijker maakt, gebeurt er iets met je eigenwaarde.

Houden van jezelf: iedereen is gelijk

Al in 1776 schreef Thomas Jefferson in de Declaration of Independence in Amerika:

“We hold these thruths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the Pursuit of Happiness.”

(Vervolgens zou het nog jaren duren voordat de Amerikanen daadwerkelijk de betekenis van deze verklaring begrepen, want rassenscheiding was in de 19e en 20e eeuw natuurlijk aan de orde van de dag)

Thomas Jefferson doorgrondde al in 1776 een zeer belangrijk principe, waar we tegenwoordig stapels zelfhulpboeken voor nodig hebben om het te begrijpen. Als iedereen gelijk is, heeft iedereen in dezelfde mate recht op leven, vrijheid en het nastreven van geluk. Als iedereen daar in gelijke mate recht op heeft, hoef je je niet afhankelijk te maken van anderen, om het te krijgen! Echte vrijheid en geluk zitten immers binnenin jezelf, en zal je dus ook daar moeten vinden. En daardoor ga je ook weer houden van jezelf.

Mijn lessen in het loslaten van afhankelijkheid

Een aantal jaar geleden ging ik naar een event waar Gabrielle Bernstein, schrijfster van diverse New York Times bestellers en spiritueel activiste, een dagvullend programma verzorgde. Ze leerde me, dat er twee grondhoudingen zijn van waaruit we leven. Vanuit angst, of vanuit liefde.

Als je twijfel, teleurstelling, boosheid, verdriet of tekort ervaart in je leven, leef je vanuit een geloofssysteem dat gebaseerd is op angst. Het mooie is, dat je elke dag, zelfs elke minuut opnieuw kan kiezen wat je wilt zien en ervaren in je leven. Je kunt dus steeds opnieuw voor liefde kiezen.

Als je meent je afhankelijk te moeten opstellen van anderen, is er altijd sprake van een tekort-denken. ‘Ik ben minder succesvol dan de ander, ik ben minder creatief dan de ander, ik heb minder mogelijkheden dan de ander’, enzovoorts. Dit gebeurt ook, als bewondering voor een ander omslaat in adoratie. De scheidslijn daartussen is heel dun.

Op datzelfde event ontmoette ik een grote inspiratiebron van me, Lou Niestadt. Lou is schrijfster, illustrator, onderneemster en bovenal levenskunstenaar. Haar boeken, geschreven in art-journal-stijl, hebben me geprikkeld in het herontdekken van mijn eigen creativiteit. Mijn kaartenset, en eerder de helpende verhalen die ik schreef voor kinderen, zouden er waarschijnlijk niet zijn geweest, als Lou niet op mijn pad was gekomen. Lou en ik wisselden tijdens het event wat creatieve ideeën uit, ze bood me een platform om mijn kaartenset en training ‘Aan het stuur’ te pitchen in haar community én vroeg me bij haar te komen zitten.

Hoe ik mezelf klein maakte

En toen gebeurde er iets wonderlijks. Ik plaatste haar enorm op een voetstuk, en zat de eerste tien minuten zo gespannen als een veer naast haar. Zelfs van de aantekeningen die ze maakte tijdens het event wist ze kleine kunstwerkjes te maken.

Op dat moment gingen mijn gedachten met me op de loop. “Zij belichaamt creativiteit, en ik? Ik stel naast haar helemaal niet zo veel voor. Mijn kaartenset steekt echt schril af tegen haar boeken. Ik rommel nog maar een beetje in de marge.” En: “Ik heb Lou echt nodig om mijn training de wereld in te helpen. Mensen zullen eerder iets aannemen van iemand die haar sporen al heeft verdiend, dan van mij..”

Ik kon niet langer genieten van de verbinding en oprechte interesse die Lou in mij en mijn werk toonde, en maakte mezelf hoe langer hoe kleiner. De woorden die Gabby (Bernstein) een dag eerder had gesproken over jezelf kleiner maken dan nodig en hoe je ook voor liefde kunt kiezen, verdwenen steeds verder naar de achtergrond. Zo makkelijk gaat dat dus!

Iemand die bekender, succesvoller is en meer impact heeft dan jij, moet toch immers wel beter en groter zijn?

Na een minuut of tien ebde het gespannen gevoel weg. Ik kon dankbaarheid voelen voor het feit dat ik mijn grote inspiratiebron mocht leren kennen, en dat ik haar had weten te raken met mijn werk. Mijn gevoel van angst om minder, kleiner en onbetekenend te zijn, veranderde al snel.

Houden van jezelf: je gedachten creëren je realiteit

Ik zag in, dat de gedachtes die ik had, gedachtes waren die ik zelf had gecreëerd. Het zei helemaal niets over de waarheid van deze gedachten. En het gaf mij een heel goed gevoel om Lou op basis van gelijkwaardigheid te zien, als twee creatieve zielen die elkaar ontmoetten. Lou deed dat van meet af aan al, ik had er iets meer tijd voor nodig.

Sterker nog, ik ging inzien, dat de angst die ik eerst voelde om minder te zijn, eigenlijk ook een grote wens bevatte. Namelijk de wens om zelf ook anderen te inspireren met mijn creativiteit. Als je wensen hebt waar je je op kunt richten, ervaar je als vanzelf meer vrijheid en geluk. Die Thomas Jefferson was zo gek nog niet!

Hoe zit het bij jou?

Ga nu eens bij jezelf na, wanneer jij jezelf kleiner of afhankelijker maakt van anderen dan nodig. Welke angsten en gevoelens liggen er onder het gevoel dat je minder waard bent dan die ander? Maken die gedachten dat je kunt houden van jezelf? En als je dan je angsten hebt verkend, kom je dan misschien op een punt waarop je je werkelijke wensen ontdekt?

Het bericht Hoe de ‘Afhankelijke ik’ ervoor kan zorgen dat jij je eigenwaarde verliest verscheen eerst op Mariska Ruissen.

Hoe je je ‘Boze Kind’ kunt managen

Mariska Ruissen — Thu, 02 Jan 2020 07:39:20 +0000

Je kunt nog zo hard je best doen om je deelpersonages te managen, en je te trainen in een positieve mindset, soms staat het échte leven ineens voor de deur. Het leven waarin niet alles moeiteloos gaat, waarin je soms wordt overvallen door gevoelens van onrecht, boosheid en verdriet. Waarin het ontzettend moeilijk is, om het stuur van jouw leven niet definitief over te laten nemen door je ‘Boze Kind’ of je ‘Schreeuwlelijk’, en je te laten overspoelen door wrok. Hoe je dit voorkomt, lees je in deze blog.

En toen stond de wereld stil

Een aantal jaar geleden hield de wereld even op met draaien. Er leek niets anders te bestaan dan een onmetelijk groot verdriet, en een onbeschrijfelijk gevoel van onrecht. Mijn katten zijn volwaardige leven van het gezin. Het zijn mijn kindjes. De jongste, lieve kleine Pop, was al een paar dagen lusteloos en wat teruggetrokken. Ze bleek koorts te hebben, die de dierenarts niet onder controle kreeg.

Na een buikecho omdat haar buikje in korte tijd erg was opgezwollen, bleek dat alles gevuld was met vocht, en Pop leed aan het ongeneeslijke en besmettelijke Fip-virus. ’s Middags kwamen we met een leeg mandje thuis, terwijl we ’s ochtends niet hadden kunnen vermoeden dat ze zo ernstig ziek zou zijn. Het was nog onduidelijk in hoeverre ze de andere katten had kunnen besmetten, en wat de gevolgen konden zijn voor haar zwangere zus Fluffy.

Overspoeld door boosheid

In de auto, onderweg naar huis, werd ik overspoeld door een enorme boosheid. Nietsontziend schold ik tegen elke weggebruiker, die maar iets te langzaam reed naar mijn zin. Iedereen moest aan de kant, want ik wilde zo snel mogelijk naar huis, om me onder een deken te verstoppen of te schuilen in de armen van mijn toenmalige vriend.

Mijn ‘Boze Kind’ werd steeds onredelijker. “De wereld is onrechtvaardig!” “Hoe kan zo’n lief en onschuldig poesje nu ineens van ons weggenomen worden?” “Hoezo is dat virus besmettelijk?! Ik laat toch niet mijn gezin op deze manier uit elkaar rukken?!” De eigenaresse van de cattery waar we Pop hadden gekocht, wist inmiddels dat meerdere poesjes besmet waren met Fip en eraan waren overleden. Waarom had ze ons niet gewaarschuwd?!?”

Het was maar goed dat mijn toenmalige vriend achter het stuur zat, want ik was in staat onschuldige voorbijgangers iets aan te doen. Zo’n onrecht moest recht worden gezet, en ik kon niet meer redelijk nadenken over hoe dat dan zou moeten gaan.

Intussen brak het zweet me aan alle kanten uit. De airco in de auto kon mijn woede niet koelen. Mijn ex probeerde me te sussen, omdat hij zag hoe overstuur ik was.

“Ik ben een beetje misselijk”, piepte ik. “Even doorademen, we zijn er bijna”, reageerde hij. De weg naar de voordeur en het toilet bleken te ver. De woede kolkte door mijn lijf, en zorgde ervoor dat mijn maag zich omdraaide. Ik kon nog net naar een hoekje rennen in de voortuin. De golven van machteloosheid bleven maar komen, net zo lang, totdat er alleen nog bittere gal restte. De vernedering was compleet. Ik stond te kotsen in mijn eigen voortuin. En zelfs daarmee kreeg ik Pop niet terug.

Hoezeer ik ook mijn best deed, de douche kon mijn verdriet en boosheid niet wegspoelen. De smaak van bittere gal bleef nog lang branden in mijn keel. Mijn hoofd bonkte en pulseerde aan alle kanten, en de tranen bleven maar stromen. Het voelde alsof mijn ‘Boze Kind’ met kistjes aan tegen mijn hoofd aan het schoppen was.

Hoe vind je een beter gevoel?

Mijn klanten leer ik altijd dat ze hun gevoelens vooral niet moeten proberen te onderdrukken, maar ze mogen doorvoelen. Bij mij zorgde het ervoor, dat ik me alleen maar slechter ging voelen. Er moest een makkelijkere manier zijn. ‘Practise what you preach’, hield ik mezelf voor.

Qua emotie en vibratie zat ik op het absolute dieptepunt. Het was niet langer mogelijk voor me om nog lichtpuntjes te zien. Woede, verdriet en angst voor wat misschien nog komen zou vochten om voorrang. En dat terwijl het totaal onduidelijk was of de andere poezen besmet waren geraakt, en wanneer een eventuele besmetting zich zou manifesteren. Dit virus kan onder invloed van stress of een verminderde weerstand muteren naar de dodelijke variant, maar kan ook nog jaren sluimeren zonder klachten te geven.

Wilde ik me de komende dagen, weken, maanden, misschien zelfs jaren zo blijven voelen? Of zou ik toch iets kunnen doen om mijn ‘Boze Kind’ en zijn angsten in te tomen, zonder daarbij weg te lopen van mijn verdriet?

Ik herinnerde me de woorden van Gabrielle Bernstein dat je moeilijkheden en tegenslagen op je pad niet kunt beïnvloeden, maar wel de manier hoe je daarmee omgaat.

Wat kan en wil je geloven wat beter voelt dan nu?

Ik vroeg me af wat ik zou kunnen of willen geloven dat me een beter gevoel zou geven dan het idee dat de wereld onrechtvaardig en gemeen was. Op het internet zochten mijn ex en ik naar meer informatie over Fip.

Geen van onze katten vertoonde op dat moment symptomen die zouden kunnen wijzen op Fip. ‘Katten met een verlaagde weerstand lopen een groter risico op het ontwikkelen van Fip.’ Pop had een flinke ontwikkelingsachterstand, en zag eruit als een kitten van zes maanden, in plaats van een jaar. Ze heeft nooit een eerlijke kans gehad tegen het virus, maar het zei niets over de andere katten.

‘Uit onderzoek is gebleken dat kittens met een ontwikkelingsachterstand met Fip niet ouder worden dan 8 maanden.’ Wij hadden toch ruim een jaar van ons zonnestraaltje kunnen genieten. En hoewel ze het gemis niet op kunnen vullen, konden de knuffels van onze andere monsters het leed wel verzachten.

Ruimte creëren

Wat er gebeurde was fijn. Het verdriet verdween niet, de woede, wrok en angst wél. Er kwam ruimte in mijn lijf. Zelfs tijdens het typen van dit blog, voel ik nog steeds mijn hart ineen krimpen als ik denk aan haar kwispelende staartje en haar trouwe volhardendheid elke morgen. Eérst knuffelen, en dan pas ontbijten vrouwtje. Je bent nu van mij!

Het verschil is, dat ik nu vervuld van liefde aan haar terug kan denken, in plaats van aan dat arme zieke lijfje dat eerder hulpeloos op de behandeltafel lag.

Me mee laten slepen door boosheid, woede, verwijten, wrok en angst, zorgt er alleen maar voor dat alles lastiger wordt. We wilden juist stress vermijden, om het virus geen kans te geven te muteren. Katten zijn zeer sensitief, dus ik wilde in geen geval mijn frustraties en onmacht op hen projecteren waardoor ze stress voelden.

“Ik vergeef mijn angst, en kies ervoor in plaats daarvan liefde te zien”, is nu mijn mantra. Makkelijker zal het niet altijd zijn, maar het voelt veel lichter.

En zo werd het me duidelijk, dat zelfs in momenten waarop je het absolute dieptepunt lijkt te hebben bereikt, het altijd mogelijk is, om je iets beter te voelen. Je hoeft niet weg te lopen van je emoties.

Het bericht Hoe je je ‘Boze Kind’ kunt managen verscheen eerst op Mariska Ruissen.

De ‘Twijfelaar’: wil jij rust in je hoofd?

Mariska Ruissen — Wed, 01 Jan 2020 13:07:58 +0000

“Ik wil rust in mijn hoofd! Steeds als ik denk dat ik eigenlijk wel weet wat ik moet doen, dan komt er een stemmetje in mijn hoofd dat onrust zaait. Die me steeds weer opnieuw laat twijfelen of datgene wat ik nu meen te voelen, wel écht waar is. En als ik dan ruimte geef aan dat stemmetje, dan roept het op een gegeven moment zo hard, dat ik geen idee meer heb van wat waar is en wat niet. Totale verwarring neemt bezit van me, en aan het eind van de dag ben ik doodmoe. Terwijl ik niet gedaan heb wat ik eigenlijk had willen doen, want ik heb de hele dag lopen twijfelen of het wel het juiste was om te doen!”

Vertwijfeld keek ze me aan. “Ik ben een volwassen vrouw. Dan zou je toch mogen verwachten dat ik mijn EIGEN keuzes kan maken en mijn EIGEN leven kan leiden? Het lijkt wel alsof mijn ‘Twijfelaar’ het stuur heeft overgenomen. Er komt niets meer uit mijn handen, omdat ik simpelweg niet weet wat ik moet doen! Ik heb het gevoel dat mijn ‘Twijfelaar’ me steeds verder weg brengt van wie ik werkelijk ben. Help me.”

De sleutel tot verandering heb je zelf

Glimlachend keek ik haar aan. “Wat wil je dat ik doe? Tegen je ‘Twijfelaar’ zeggen dat hij beter in het bos kan gaan spelen? Zou hij daarnaar luisteren denk je? Jij hebt de sleutel in handen. Jij weet heel goed wat je wilt. Je bent alleen afgestemd op de verkeerde frequentie.”

Haar ongeduld en irritatie werden voelbaar. “Dus je zegt me nu dat ik het zelf op kan lossen? Als ik wist hoe dat moest, zat ik hier toch niet? Geef me eens een hint? Ik wil dat gekwetter in mijn hoofd niet meer horen. Ik wil rust in mijn hoofd!”

Als dit herkenbaar is voor je, lees dan vooral verder. Het is makkelijker dan je denkt om over te schakelen op de juiste frequentie.

Stap voor stap naar rust in je hoofd

Hoe hard de stemmen in ons hoofd, onze deelpersonages ook om voorrang roepen, er is altijd een deel van jou wat de juiste weg wel weet. Intuïtief weten we altijd wel welke weg we willen gaan. Ons ‘Innerlijk Kompas’ liegt nooit. Het enige wat je hoeft te doen als je overmand raakt door twijfel, is contact maken met dat stemmetje diep binnenin je. Als dat spreekt, komt dat vaak uit een ander deel van je lichaam. Vanuit je buik of vanuit je hart. Alleen al daarmee laat je intuïtie, jouw ‘Innerlijk Kompas’ je voelen dat ze anders is, dan al die om voorrang vechtende personages in je hoofd.

Niet voor niets hebben veel mensen het over een ‘gut feeling’ of ‘onderbuikgevoel’ als ze een beslissing nemen, die voor anderen totaal onlogisch lijkt. Je liet je leiden door je ‘Innerlijk Kompas’ je hogere bewustzijn, die vanuit je buik of je hart opereert.

Vertrouw op je intuïtie

Durf jij wel te vertrouwen op dat ‘Innerlijk Kompas’?

Het kan namelijk zijn dat ze je dingen laat doen, die je niet logisch kunt beredeneren, en ook dat kan weer voor twijfel zorgen. Als je je niet volledig durft over te geven aan je intuïtie, dan zal ze eerder dienen als voer voor je ‘Twijfelaar’. Terwijl het nu juist de bedoeling is dat ze je ‘Twijfelaar’ een halt toe roept.

Denk daarom eens terug aan een moment waarop je besloot gehoor te geven aan je intuïtie. Beschrijf dit moment zo levendig mogelijk voor jezelf. Wat gebeurde er? Wat heeft het je opgeleverd?

Zijn er ook momenten geweest in je leven, waarin je dat dringende waarschuwende stemmetjes diep binnenin je besloot te negeren? Hoe is dat voor je uitgepakt?

Wat er gebeurt als je je ‘Innerlijk Kompas’ negeert

Zelf weet ik maar al te goed, wat er kan gebeuren als je besluit voorbij te gaan aan je intuïtie. Ooit solliciteerde ik ergens. In een stad waar ik mezelf had voorgenomen nooit te zullen gaan werken. Bij een man van wie ik tijdens het sollicitatiegesprek al de kriebels kreeg. Toen een paar uur later mijn voormalig teamleidster belde om te vertellen dat die man om een referentie had gevraagd, en zij mij flink had aangeprezen, was mijn eerste reactie teleurstelling. Ik wilde die baan helemaal niet! Iedere vezel in mijn lichaam verzette zich tegen de gedachte daar te moeten werken. Mijn ‘Innerlijk Kompas’ kon niet duidelijker tegen me zijn. En toch accepteerde ik de baan.

Geleid door mijn ‘Twijfelaar’

Omdat mijn ‘Twijfelaar’ er hele andere gedachten over had. Ik was op dat moment werkloos, en verlaten door mijn toenmalige vriend. Wilde ik in mijn huis blijven wonen, dan had ik geld nodig. Mijn ‘Twijfelaar’ overtuigde me ervan toch vooral te kiezen voor zekerheid, zelfs als dat zou betekenen dat ik werk moest doen dat indruiste tegen al mijn waarden en normen. Mijn ‘Twijfelaar’ was zo sterk, dat de gedachte dat er vast nog wel andere banen voor me waren, die beter bij me pasten, volledig naar de achtergrond werd gedrongen.

Een jaar heb ik het daar volgehouden. Een jaar vol stress, frustraties en ongenoegen. Uiteindelijk was er een conflict met het management voor nodig om me in te laten zien, dat mijn weg toch écht ergens anders lag. Ik heb veel geleerd in dat jaar, vooral over mezelf. Maar ik had het mezelf zoveel makkelijker kunnen maken, als ik toen niet die overduidelijke stem diep van binnen had genegeerd.

Hoe zit het bij jou?

Welke antwoorden heb jij voor jezelf opgeschreven? Wanneer ben jij tegen je gevoel ingegaan? Wat heeft je dat gekost?

En misschien nog wel belangrijker: wie zegt jou dat je leven positiever was verlopen als je besloten had om wél naar je onderbuikgevoel te luisteren?

Van binnen weet je alles. Je lichaam liegt nooit. Piept en kraakt het, als je teveel hooi op je vork hebt genomen, dan geeft het een overduidelijk signaal af, dat het tijd is om het wat rustiger aan te doen. Voel jij je kiplekker, dan is dat altijd een teken dat je in balans bent. Je deelpersonages, je ego’s vechten niet om voorrang, maar jij weet wat je kunt doen om je zo goed mogelijk te voelen. Daarom is het belangrijk, om de signalen die je lichaam geeft, vooral nooit te negeren.

Leer luisteren naar de signalen van je lichaam

Wat wil het je vertellen? Maak bewust tijd om even te verstillen en te vertragen. En je zal merken, dat de stemmetjes in je hoofd verstommen. Ze hebben niet langer een functie, omdat vanuit rust de mooiste antwoorden naar boven komen. En komen de antwoorden niet meteen, omdat ze ergens diep, diep, diep liggen weggestopt? Dan kun je in elk geval even genieten van de rust in je hoofd!

Het bericht De ‘Twijfelaar’: wil jij rust in je hoofd? verscheen eerst op Mariska Ruissen.

Jezelf accepteren met behulp van je ‘Levensgenieter’

Mariska Ruissen — Wed, 01 Jan 2020 12:39:38 +0000

Zeg eens eerlijk: hoe vaak heb je afgelopen zomer zuchtend voor de spiegel gestaan, omdat datgene wat je zag je niet aan stond? Vond je dat de vetjes rond je middel en je buik je toch echt verhinderden om zelfverzekerd in bikini naar het strand te gaan?

De strijd tegen de kilo’s is een strijd die veel vrouwen (en wellicht ook mannen) zullen herkennen, mijzelf incluis. Al ruim een half jaar maak ik mezelf wijs dat ik mijn gewichtstoename niet geheel kon voorkomen. Ik raakte geblesseerd door een gescheurde pees in mijn schouder, die me verhinderde te sporten. En hoe meer je stilzit, hoe makkelijker je aankomt. En natuurlijk zit daar een kern van waarheid in. Maar als ik mijn eetpatroon zou hebben afgestemd op een leven met minder beweging, zou ik nu vast het idee hebben dat ik best 15 kilo af zou mogen vallen om ook weer in een maatje 36 te passen.

Kritiek helpt je niet!

Hoe meer ik tegen mezelf zeg dat ik best af zou mogen vallen, hoe meer geweld ik mezelf aan doe. Het geeft me stress, zeker in de zomer. Een aantal jaar geleden ging ik met een vriendin (mét maatje 36) naar Ibiza. In mijn hoofd nam mijn buik steeds groteskere proporties aan. Wat zou het eruit zien, samen op het strand!

Ik nam een zonnebankkuur, vanuit de gedachte dat een gebruinde huid minder dik lijkt. Ook gooide ik er nog een extreme 5-daagse sapvastkuur tegenaan. Voordat we überhaupt vertrokken, had ik mijn ‘Levensgenieter’ zo ver mogelijk weggestopt. Afzien moest ik, om nog een beetje mooi te kunnen zijn! En afzien was het, 5 dagen leven op vloeibare groentesapjes, waarvan de helft qua smaak niet te hachelen was.

Hup, in de kofferbak met die ‘Levensgenieter’! Als mijn ‘Levensgenieter’ me niet telkens had wijsgemaakt dat ik dat ene wijntje (met daarbij een stuk kaas, of zoutjes) toch écht wel had verdiend na een drukke werkdag, dan had ik niet zo hoeven te stressen!

Helper of saboteur?

Ik kon mijn ‘Levensgenieter’ niet langer zien als een helper op mijn pad. Ze was mijn grootste saboteur geworden. Doordat mijn ‘Levensgenieter’ telkens zo mild tegen me was geweest als ik ergens zin in had, was ik ongemerkt aangekomen en gegroeid. Koren op de molen van mijn ‘Innerlijke Criticus’! De zelfveroordeling en afwijzing waren niet van de lucht.

Voor je het weet, kom je op die manier in een negatieve spiraal terecht. ‘Ik ben toch al te zwaar, dus dat extra broodje of koekje maakt nu toch niet meer uit.”

Maar klopt de gedachte dat je ‘Levensgenieter’ je grootste saboteur is, eigenlijk wel? Geniet je nog wel echt van het eten dat je tot je neemt? Of is het meer bedoeld om een leegte, een tekort in jezelf te vullen. Is het wel echt je ‘Levensgenieter’ die je aanzet tot méér consumeren dan goed voor je is?

Je ‘Levensgenieter’ helpt je om te genieten!

Toen we eenmaal op Ibiza waren, zag ik al snel, dat het vooral mijn ‘Innerlijke Criticus’ en andere veroordelende stemmetjes waren geweest, die ervoor zorgden dat ik niet lekker in mijn vel zat. Vanuit rust en ontspanning in een prachtige zonnige omgeving in gezelschap van een lieve vriendin goed voor mezelf zorgen, bleek helemaal niet zo moeilijk.

Als bij toverslag had mijn ‘Levensgenieter’ helemaal geen zin meer in ‘zware maaltijden’. Ik stilde mijn trek met lichte en frisse hapjes. Ik proefde ze werkelijk en genoot ervan! Mijn ‘Levensgenieter’ voedde ons, door steeds te kiezen voor de mooist gelegen beachclubs. Daar verbleven we op luxe strandbedjes in de schaduw. We zochten prachtige baaitjes uit om te zwemmen en bleven ver weg van het massatoerisme. Allebei wisten we, dat onze ‘Levensgenieters’ daar ontzettend verdrietig van zouden worden.

Vrijwel zonder woorden wisten mijn vriendin en ik steeds hoe we onze dag voor wilden brengen, met zoveel mogelijk plezier en zo weinig mogelijk stress. Mijn buik was echt niet op miraculeuze wijze ineens centimeters geslonken. Toch leek mijn gewicht er ineens veel minder toe te doen. Door onze ‘Levensgenieters’ bewust mee te laten beslissen over de invulling van onze dag, ging ik inzien dat ik haar én mezelf veel meer mocht omarmen.

Je ego staat vaak in de weg

Jouw kritische deelpersonages, je ‘Innerlijke Criticus’, of simpelweg je ego hebben jou ervan overtuigd dat er iets mis is met je lichaam. Als je met de blik van je ‘Innerlijke Criticus’ naar je lichaam kijkt, beïnvloedt dat ook jouw visie over je lichaam. Maar als je gaat zien dat je ego niet goed wijs is, word je wakker. Dan weet je weer dat je angst om niet goed genoeg te zijn in feite een illusie is.

Je gewicht bepaalt namelijk nooit hoeveel je waard bent. Jouw waarde zit in jezelf! In de liefde voor jezelf en de liefde voor anderen. Dat is de werkelijke waarde die je hebt. En hoe meer ruimte je maakt voor je ‘Levensgenieter’, hoe makkelijker het wordt om jezelf volledig te omarmen. Je ‘Levensgenieter’ weet immers precies waar jij van op kan laden. Van een dagje sauna, van een wandeling in de natuur, van onder een dekentje met een stapel tijdschriften en een pot thee op de bank, een lekker warm bad, noem maar op. Het doel van je ‘Levensgenieter’ is vooral om jou goed te laten voelen met jezelf, in jezelf, over jezelf… En zo helpt ze je met jezelf te accepteren.

Het bericht Jezelf accepteren met behulp van je ‘Levensgenieter’ verscheen eerst op Mariska Ruissen.